Σε αυτήν την ηλικία οι ανησυχίες μου αφορούν στο μέλλον μου, για το τι θα κάνω δηλαδή στην υπόλοιπη ζωή μου, για το επάγγελμα που θα ακολουθήσω, αν θα κάνω σωστή επιλογή. Θέλω να δουλέψω και να βγάζω αρκετά για να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Αυτές οι ανησυχίες ίσως έχουν δημιουργηθεί γιατί βλέπουμε στην τηλεόραση και γενικά ακούμε να μιλάνε για ανεργία κλπ. Ξερώ όμως ότι οι γονείς μου θα με βοηθήσουν και ότι οι σκέψεις και οι αγωνίες που έχω σε αυτήν τη φάση της ζωής μου είναι λογικές και τις έχουν τα περισσότερα παιδιά που ανησυχούν για το μέλλον τους.

 

 

 

Το σχολείο για εμένα αποτελεί «δεύτερο σπίτι» και το νιώθω έτσι γιατί με βοηθάει, όπως και οι γονείς μου, να διαμορφώσω προσωπικότητα και χαρακτήρα. Ακόμα πιστεύω ότι συντελεί στην προετοιμασία μου προτού βγω στην κοινωνία. Στο Γυμνάσιο-Λύκειο Βλαχιώτη, όπως και στα περισσότερα επαρχιακά σχολεία, λείπουν οι σύγχρονες εγκαταστάσεις και οι υποδομές γενικότερα. Δεν είναι σύγχρονα όπως τα σχολεία τον πόλεων με συνέπεια να μην μας ελκύουν και πολλές φορές να πηγαίνουμε σε αυτά χωρίς διάθεση.

 

 

 

Σε τέσσερα χρονιά, αν όλα πάνε καλά βέβαια, όντας ενήλικος πλέον θα έχω μπει σε άλλους ρυθμούς, πιο υπευθύνους. Σκοπός μου θα είναι να τελειώσω την σχολή που θα έχω επιλέξει και να εξασφαλίσω το μέλλον μου σε μια δύσκολη εποχή, όπως αυτή που ήδη ζούμε.

 

 

 

Στην ζωή δεν είναι τίποτα ασήμαντο, ακόμα και αν μερικά μας φαίνονται πιο σημαντικά όπως η υγεία και η αγάπη. Αν είσαι υγιής μπορείς να κάνεις τα πάντα, και αν αγαπάς τότε έχεις τα πάντα. Για να εξασφαλίσω αυτά τα δύο σημαντικά αγαθά, προσέχω τον εαυτό μου για να είμαι υγιής και αγαπώ ακόμα και αυτούς που δεν με αγαπούν. Είναι οι δύο πιο σημαντικοί πυλώνες στη δική μου ζωή και ο ένας προϋποθέτει τον άλλον.

 

 

Τα παιδιά τις ηλικίας μου δεν απολαμβάνουν πραγματικά την εφηβεία τους. Η εφηβεία ήταν πάντα δύσκολη, αλλά στις μέρες μας είναι πολύ πιο δύσκολη. Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με την εσωτερική μας αναζήτηση αλλά και με τα νέα πρότυπα που λανσάρει η εποχή μας. Έτσι κάθε παιδί είναι δύσκολο να καταλάβει τι θέλει πραγματικά γιατί πλέον έχουμε μάθει να επηρεαζόμαστε από τους άλλους. Πολλές φορές δεν έχουμε προσωπική άποψη για τα μεγάλα ζητήματα και για να ενταχθούμε σε κάποια παρέα κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε πραγματικά.

Αυτό που με «χαλάει» περισσότερο είναι ότι πολλά παιδιά στην εφηβεία δεν διαμορφώνουν δικό τους χαρακτήρα, αλλά μιμούνται πρότυπα, και ακόμα χειρότερα προσπαθούν να σε επηρεάσουν ώστε να γίνεις σαν και αυτούς, και να εξυπηρετήσεις τους δικούς τους σκοπούς. Αυτό όμως εγώ το ξεπερνάω και προσηλώνομαι στους δικούς μου στόχους.